Vlijtingen

dat er ijzer in je zit
heb ik altijd geweten
getuigen de spleten
in de aarde, mijn grond

uit klei en leem gehouwen
voel ik in mijn handen
een hofke bij elk huis
met appel- en perenbomen

wanneer het lente is en
de bloesems rijk, een heer
en een dame met parasol
dat laatste lang voor mijn tijd

mijn dorp in het dal der zouwen
de molen voorgoed verdwenen
vaders boomgaard, de kerk
enkele winningen behouden

mijn gevoel van verbondenheid
is kinderlijk soms treurend
om al het oude dat plaats moest ruimen
voor wat te vinden is in elk dorp

een supermarkt en asfaltwegen
waar geen kar met paard meer rijdt
maar grommende motoren
tussen het ooit fluitend koren

twee kapellekes
liggen er verlaten bij

Erna Muermans