VLADSLO
        
          het treurend ouderpaar

wat zich losmaakt uit het zegbare
en toch weigert te spreken
sneeuwt naderhand wel ergens neer
als niet te harden tederheid

als adem zacht smekend
aan het ijs van lippen zonder hunker
van handen onbereikbaar
in zichzelf vergroeid

o afstand, afstand
van wie geen afscheid nam

een kou van oeroud licht
vult haar met wartaal zwijgen
woorden kauwen het bitterkruid
tot onaanraakbare stilte

als een kreupele zwaluw
slaapt verdriet in haar keel

als gekooide dorst

Diana Freys