Avond in Sint-Amands aan de Schelde

De wind is naast de wilgen ingeslapen,
hij vergezelde nog de laatste wilde eend
naar het onvindbaar nest in de moerassen,
hij heeft de dag zijn adem uitgeleend.

Het dichtersgraf ligt eindelijk verlaten,
het rust in vree, een eeuwigheid van nacht,
een offertafel veilig boven water,
de populieren hoog in erewacht.

Langsheen het veermanshuis schuiven de schimmen
van eeuwen angst achter de kleine ruit.
Ik voel dat zelfs de veerman op de kade
voor deze nacht zijn bronzen ogen sluit.

                   Christina Guirlande 1973