Oelegem.

Je ontgroeit het traag tot het je plots overhoop haalt,
het was bijna verdronken zoals de uit de vaart getakelde koe,
of de fuut die in een knip op het watervlak flitst.
Je snuift een geur en het danst terug in je kop:

De kerktoren met twee weerbarstige bollen in de lucht,
Mathilde -de Til- die spekvet opspaart en zich een badpak breit
voor in de waterput, haar geit Mieke die de groene poort tot een fiasco vreet
en haar hond Farouk met z’n dieet van koffie en pistolees.

Ik sta nog elk jaar bij haar graf in mijn zakken te lummelen,
daar achter Het Boerenhof, waar het altijd carnaval is,
waar ze zingend boerkes bestellen met een roze micro in de hand,
waar Loe van de Pegger zijn fameuze klompen staan,
hem gegeven door een oud boswijveke:
“springt erin en ge staat op ne hik en ne gij in Het Vrieselhof!“

De hanen jagen je’r van’t pad het bos in:
Wacht dan tot’r glimwormen het schemer doorseinen en
blijf bij de pinken:
Er springen soms reebokken uit de bosjes,
er jagen weekendcowboys op Kempen-Apachen
en af en toe zelfs, verandert Anneke Tanneke Toverheks er iemand in ne peruche.

Ook hier in de streek rukt de verkaveling op, residenties noemen ze’t nu.
Hier willen ze’t beton laten vooruitgaan.
Hier slopen ze huizen van dichters en pastoors.
Hier vliegen kastanjes aan koordjes door de lucht.
Hier kerf je nog je lief in een boomstam en sprokkel je nootjes,
tegen beter weten in.
Hier schieten ze in de lucht wanneer je trouwt,
dan drink je samen op Wimmeke en de Fons.
Hier neem je de brug over nergens, waarin ooit een boef woonde,
hij stak -voor het geld- een baron in de grond,
onder de brug zijn er dijken voorzien, met een plakkaat in de wei,
tegen het ankeren maar het water noch de boten komen tot hier.

Sommigen schrijven dat het hier groen is en blauw ook,
zoals een spookachtige gospel die kelen toeknijpt.

Wel, uit dit dorp kom je nooit echt weg.
Het laat een spoor dat zich als een gewoonte aan je hecht.

(Maar wat als ik zou terugkeren: laten ze mijn huis dan staan?)

Dirk Elst