MECHELEN

Deze stad die mij bekeerde tot losbandigheid
en leerde hoe je in donkere kroegen
kunt blijven hangen
Lichtjaren lang
Mij wees langs welke spleten en gaten geruchten
zich over haar gehuchten spreiden
- ’t Schijnt dat de burgemeester reptielen kweekt
- Allez!
- Zijn wijf is een serpent
- Echt? Wat een vent

Deze stad hoe ik haar haat
Het geblaat van straatkakkerlakken
Ratelende makakkenbakken
Haar vuile maniertjes
Vette labradordrollen in de
strooiweide aan de Kerkhoflei
Het achterlijk geklaag
over een uitheems liggende kassei

Deze stad wat heb ik haar ongeneeslijk lief
Wanneer Malinois naar derde degradeert
Veertienduizend man you’ll never walk alone
zigzagzingt en in eerste revancheert
Of als we badend in het zweet met
beschonken ogen naar een paar ebben
benen kijken wadend door de Dijle
Hoor mij ijlen

Deze stad, mijn heidens, onkuis en teder deken
Ik kruip onder u, dek me toe
Straks wil ik weer verhuizen, u verguizen
Maar nog even niet, nog lange niet…
WEEK 2

Rien à déclarer

Wallen onder ogen
zo groot dat een
douanier je vraagt
om ze open te maken
Rien à déclarer
Hooguit
een groot gemis

Hoe kun je gemis
laten zien
behalve in een lege strip
tranquillizers?

WEEK 3
(Kindergedicht)
Opa sneeuwt
Opa wijst naar waar dehoge bomen staan.
Kijk, zegt hij ontdaan,
ginder vliegen leeuwen.
Hij trekt aan zijn sigaret
en begint te zweten.
Opa bedoelt het goed,
weet wel hoe het moet,
maar zegt in zijn
hoogsteigen alfabet
dat leeuwen vliegen.
Is dit liegen?
Nee hoor.
Hij zoekt gewoon naar
meeuwen. Hapert,
wil het van de daken
schreeuwen
terwijl het in zijn hoofd
zacht begint te sneeuwen.

WEEK 4
Lazienki park

Echt verbaasd ben ikniet als een dwaas
in een Pools park
me de weg vraagt
naar zijn huis
Per slot van rekening
loop ik net zozeer
als hij vaak verloren
Hij laat een tekening
zien, een plattegrond
die verdacht veel
op die van mijn
eigen stad gelijkt
Ik woon hier
wijs ik hem de stip aan
die mijn huis verbeeldt
Dan wonen wij samen,
spreekt de dwaas gehaast
Ja, zeg ik opgewekt,
wij wonen samen
De dwaas legt zich naast
me neer op de bank
in het Poolse park
We lachen
We lachen zoals
alleen een dwaze lacht
die geen idee heeft
waar hij de nacht
door zal brengen

WEEK 5
Anobium

Zo zijn wij getraind in doen
alsof de houtworm in huis ons
niet kan deren
We zien hoe hij de overloop naar de
slaapkamer vraatzuchtig ruïneert
en met veel kabaal de deur uit haar
hengsels hijst
Het houtmeel vegen
we gracieus onder de mat
De larve zakt bij voorkeur
naar de weekste delen van
het koude hout
Straks vreet hij de poten weg
en zelfs dan, als we met een smak
op de mulle vloer belanden,
zullen we het veel gedoe
om niets vinden
Zo zijn wij. Zo veinzen wij ons
een veilig houtwormloos bestaan



		WEEK 1 M Deze stad die mij bekeerde tot losbandigheid en leerde hoe je in donkere kroegen kunt blijven hangen Lichtjaren lang Mij wees langs welke spleten en gaten geruchten zich over haar gehuchten spreiden - ’t Schijnt dat de burgemeester reptielen kweekt - Allez! - Zijn wijf is een serpent - Echt? Wat een vent Deze stad hoe ik haar haat Het geblaat van straatkakkerlakken Ratelende makakkenbakken Haar vuile maniertjes Vette labradordrollen in de strooiweide aan de Kerkhoflei Het achterlijk geklaag over een uitheems liggende kassei Deze stad wat heb ik haar ongeneeslijk lief Wanneer Malinois naar derde degradeert Veertienduizend man you’ll never walk alone zigzagzingt en in eerste revancheert Of als we badend in het zweet met beschonken ogen naar een paar ebben benen kijken wadend door de Dijle Hoor mij ijlen Deze stad, mijn heidens, onkuis en teder deken Ik kruip onder u, dek me toe Straks wil ik weer verhuizen, u verguizen Maar nog even niet, nog lange niet… WEEK 2 Rien à déclarer Wallen onder ogen zo groot dat een douanier je vraagt om ze open te maken Rien à déclarer Hooguit een groot gemis Hoe kun je gemis laten zien behalve in een lege strip tranquillizers? WEEK 3 (Kindergedicht) Opa sneeuwt Opa wijst naar waar dehoge bomen staan. Kijk, zegt hij ontdaan, ginder vliegen leeuwen. Hij trekt aan zijn sigaret en begint te zweten. Opa bedoelt het goed, weet wel hoe het moet, maar zegt in zijn hoogsteigen alfabet dat leeuwen vliegen. Is dit liegen? Nee hoor. Hij zoekt gewoon naar meeuwen. Hapert, wil het van de daken schreeuwen terwijl het in zijn hoofd zacht begint te sneeuwen. WEEK 4 Lazienki park Echt verbaasd ben ikniet als een dwaas in een Pools park me de weg vraagt naar zijn huis Per slot van rekening loop ik net zozeer als hij vaak verloren Hij laat een tekening zien, een plattegrond die verdacht veel op die van mijn eigen stad gelijkt Ik woon hier wijs ik hem de stip aan die mijn huis verbeeldt Dan wonen wij samen, spreekt de dwaas gehaast Ja, zeg ik opgewekt, wij wonen samen De dwaas legt zich naast me neer op de bank in het Poolse park We lachen We lachen zoals alleen een dwaze lacht die geen idee heeft waar hij de nacht door zal brengen WEEK 5 Anobium Zo zijn wij getraind in doen alsof de houtworm in huis ons niet kan deren We zien hoe hij de overloop naar de slaapkamer vraatzuchtig ruïneert en met veel kabaal de deur uit haar hengsels hijst Het houtmeel vegen we gracieus onder de mat De larve zakt bij voorkeur naar de weekste delen van het koude hout Straks vreet hij de poten weg en zelfs dan, als we met een smak op de mulle vloer belanden, zullen we het veel gedoe om niets vinden Zo zijn wij. Zo veinzen wij ons een veilig houtwormloos bestaan Pat Donnez