Speelplein

We deden evenwichtsoefeningen op
en sprongen vanaf gevelde bomen
de diepte in omdat
één van ons het voordeed.

We voelden ons nooit volgelingen.
Ieder was om beurt de leider.

Eén onervarene, één voorbestemde
één die niets wilde overschrijden.

We veinsden niet.
Hadden elkaar door:
onze geboortepuistjes, jonge huid
raadselgebaren.

De kier waaruit we kropen  
in de toekomst sprongen
was immers voor elk van ons dezelfde.

De bomen zijn opgeruimd
de kinderen verspreid.
De stammen in eigen tuin:
totems om tegen te leunen.

Lisette Waterschoot