GesGenk

Dit is het eindstation van elke trein.
Je bent waar je blijft.
Waar je wil zijn.

Het oude land glimt als nieuw in de regen.
Ligt zwanger van taal en van alles wat kon
op een bed van koolzwarte wegen
te wachten in de zon.

De wind die van ver over zee kwam
en zingend en helemaal tot hier
waaide gesloten deuren
op een brede kier.

Wijdopen ramen
roepen rinkelend
-belleman, alleman-
duizend zichtbare namen.

En kijk.
Mannen lopen lichter.
Vrouwen lachen hoog de dagen rond.
En ieder kind draagt nu hardop dezelfde kleur.
Bont.