Door de galmgaten van de tijd
weerklinkt een oude mijnwerkersroep
de verbondenheid met
zwarte schouders uit de diepte
is groot over de grenzen heen
herinneringen wandelen
tussen de gangen hier

geluid dwaalt verloren rond
het lied van hun ziel
is vol droefheid
nu de schachten niet meer werken

door de galmgaten van de tijd
borrelen zoveel woorden op
van toen.

Edith Oeyen